آرشیو برچسب های: غررالحکم

قبلاً نوشتم بودم این را… خرده‌ها بدند؛ خرده‌ هوش، خرده زیبایی، خرده مصیبت، خرده خواستن، خرده نخواستن، خرده رذالت… خرده‌ها آدم را معلق نگه می‌دارند بین زمین و هوا، نمی‌گذارند آدم در آرامش قطعیت و امنیت اطمینان پناه بگیرد. خرده‌ها خرده‌خرده روان آدم را می‌فرسایند و تمام می‌کنند.

چقدر مبارزه سخت است، وقتی که تنها پاداش معمولی بودن است.

خشم از امید می‌آید. آدم خشمگین آدم امیدوار است. غم حضور آرام و فروتن ناامیدی است.

اگر آن‌قدر قوی و اصیل بودم که جرأت خودکشی می‌داشتم، زندگی کردن هم می‌توانستم.

هر چه فکر می‌کنم می‌بینم این استعاره فراکتال خیلی استعاره خوب و درست و دقیقی است. حتی مطمئن نیستم که استعاره باشد و نه توصیف. شخصیت آدم مثل فراکتال است: الگوهایی که در کلیت و در جزئیات تکرار می‌شوند. رفتارهای ریز ریز ریز خودت را که نگاه کنی همان شکل و الگویی را می‌بینی که […]

رقابت کالا را به کمال می‌رساند و فروشنده را مسخ می‌کند.

فرزندم، دری را که گشوده نمی‌خواهی بسته نگه دار. در نگشودن امروز آسان‌تر است از دربستن فردا. بوس، لقمان

تمدن یعنی راه پاکوب‌شده. و جالبی‌اش این است که می‌شود تمدن شخصی داشت.

دو تا جمله هستند که ظاهر و محتوایشان تقریباً شبیه هم است، اما اثرشان زمین تا آسمان فرق دارد. «من دیوانه نیستم» سریع احتمال نقیض خودش را تقویت می‌کند، اما «من احمق نیستم» نه لزوماً.  چرا؟ چون بزرگ‌ترین حماقت در نظر نگرفتن احتمال حماقت است. دیوانگی اما، به کل ماجرای دیگری است…

شخصیت عبارت است از ترفندهایی که آدم برای زندگی یاد گرفته.