هر چه فکر میکنم میبینم این استعاره فراکتال خیلی استعاره خوب و درست و دقیقی است. حتی مطمئن نیستم که استعاره باشد و نه توصیف. شخصیت آدم مثل فراکتال است: الگوهایی که در کلیت و در جزئیات تکرار میشوند. رفتارهای ریز ریز ریز خودت را که نگاه کنی همان شکل و الگویی را میبینی که اگر از دور خودت را نگاه کنی. خیلی کار جالب، سختکوشانه و پاداشدهندهای است که آدم با چشمهای باز به خودش نگاه کند و مترصد دیدن اشکال ریز و ذرهبینی باشد. و جالبیاش این است که دیدن این اشکال کوچک و عوض کردنشان خیلی روی زندگی آدم اثرگذارتر است تا دیدن آن الگوهای بزرگ و کلی.
و بدترین کار این است که آدم جایی در میانه سرگردان باشد. آنجایی که «خود» آدم بازیگر صحنه است و نه صرفاً تماشاگر.
